CU2

Wieger het Aapschaap

Bijna niemand weet van het bestaan van aapschapen af. Toch, ze bestaan! Als je maar goed om je heen kijkt, wat natuurlijk de meeste mensen niet doen, kun je wel eens een klein aapschaapje voorbij zien schieten. Aapschaapjes hebben de vreemde eigenschap dat ze heel goed in bomen kunnen klimmen, zonder moeite te hebben van hun dikke vacht en korte pootjes. Nog een bijzonder feit is dat de mannetjes aapschapen, ook wel Henken genoemd, een echte naam krijgen zoals jij en ik, en de vrouwtjes aapschapen, de Miepen, cijfers als naam krijgt. Bijvoorbeeld 7 Aapschaap.
Maar goed, ik dwaal af, waar was ik?
Ja... Er was eens, in een land hier ver, ver vandaan een aapschaap. Zijn naam was Wieger. Wieger Aapschaap was een van de aapschapen die de grote watersnoodramp in 2002 had overleefd. Eigenlijk de enige Aapschaap... Wieger was dus, zoals je wel kunt begrijpen, vrij eenzaam. Hij kon dagenlang rondlopen en somber voor zich uit te staren. Hij miste zijn vriendjes zo erg. Met wie moest hij nu spelletjes spelen, in bomen klimmen of het voedsel delen? Aan mensen had hij niet zo veel, die zagen hem toch niet staan.
Op een dag liep Wieger Aapschaap door het Grote Bos, vlakbij zijn huis. Hier liep hij vroeger altijd met z’n vriendjes. Eenzaam en alleen dartelde hij wat en klom hij in bomen. Dit was helemaal niets. Hij liep verder, het donkere stuk van het Grote Bos in. Opeens hoorde hij wat links van hem uit de bosjes komen. Geritsel... Het bosje ritselde! Wieger Aapschaap schrok zich rot. Wat moest iets of iemand in dit gedeelte van het bos? Misschien wilde het Wieger wel opeten. Snel dook hij achter een boom en begon het bosje te observeren. Een tijd lang gebeurde er niets. Maar plots begon het weer zo te ritselen en er kwam iets uitgekropen... Het was wit, wollig en het had een beetje een vreemd hoofd. Het leek een beetje op Wieger Aapschaap, maar het had een iets vrouwelijker figuur. Och jee, dacht Wieger, zijn er toch meer Aapschapen dan ik dacht? En hij sprong van achter de boom vandaan en schreeuwde:
‘Hallo!’
Het andere aapschaap keek Wieger eerst vreemd aan, maar het schrok zo dat het per ongeluk weer de bosjes in vloog. O, wat voelde Wieger zich schuldig. Hij rende naar het bosje en haalde het arme aapschaapje eruit.
‘Wat is je naam?’, vroeg hij met een zachte stem.
‘69’, zei het.
‘Wauw, is het echt waar? Jij bent een meisjes aapschaap?’
Wieger kon wel springen van vreugde, maar hij deed het maar niet, straks zou ze weer zo schrikken. Maar 69 Aapschaap knikte vriendelijk toe.
Ze praatten nog een tijd over het weer, over het Grote Bos en over andere koetjes en aapschapen. Maar natuurlijk moest de belangrijke vraag komen.
‘Waar zijn alle andere Aapschapen gebleven?’, vroeg Wieger aan 69.
‘O, wist je dat niet?’, zei 69, ‘die zitten hier verderop. We hebben een groot kamp aangelegd toen ons werd gezegd dat er een watersnoodramp voorspeld was! We zijn toen allemaal hierheen gevlucht.’
‘Dus... Mijn ouders, m’n neven, nichten, vrienden... Ze leven allemaal nog?’
‘Ja natuurlijk, sufkop!’
En snel renden 69 en Wieger naar het kamp. En werkelijk, het lag maar op een paar meter afstand van het pad in het Grote Bos waar Wieger al zo vaak eenzaam en alleen had gewandeld. Daar zaten ze, zijn ouders. Al springend rende hij in hun armen. Wat een geluk! Wieger Aapschaap zou nooit meer alleen zijn.

The End

Epiloog

Dacht je werkelijk dat dit het einde was? Nee natuurlijk niet. Natuurlijk trouwt Wieger met 69 en krijgen ze honderden aapschaapkinderen. En bovendien veroveren de aapschapen de wereld met hun harmonische gedachtegangen. Hoezee!

Leo de Spin

De spinnen waren vroeger een goedgezind, altijd vriendelijk klein volkje. Ze leefden in harmonie met de lieveheersbeestjes. Jaren ging dit goed, totdat op een koude winternacht er een kleine babyspin werd geboren. Zijn ouders noemden hem Leo.
Leo groeide op met liefde. Hij had een grote voorliefde voor wiskunde. Hij was zo dolgelukkig dat dit haast wel fout moest gaan. En fout ging het ook.
Op een dag kwam hij thuis van een lange dag school. Hij trof zijn vader huilend aan op zijn bed. Hij zei:
‘Ooo Leo, vreselijk nieuws... Je moeder... ze is verpletterd!’
Leo schrok verschrikkelijk! Hij werd zo boos! Hij had het gevoel iedereen te willen vermoorden, voor zijn moeder.
Hij stormde naar buiten en zag links van hem een groepje lieveheersbeestjes staan. Het werd zwart voor zijn ogen. Leo rende op het groepje af en begon wild om zich heen te slaan. Dit was zo’n enorme opluchting. Hij wilde meer!
Leo rende af op alle lieveheersbeestjes die hij zag en gaf ze allemaal een flink plak slaag. Erger dan dat zelfs, hij vermoordde ze stuk voor stuk.
Hij zette andere spinnen op tegen de lieveheersbeestjes.
Leo dacht werkelijk dat de dood van zijn moeder de schuld van de lieveheersbeestjes was. Hij was zo overtuigt van het kwaad van de lieveheersbeestjes dat hij ze voor alles verantwoordelijk stelde. Als er bijvoorbeeld een regenbui langskwam, was dat de schuld van de lieveheersbeestjes.
Zo kregen alle spinnen een hekel aan de arme lieveheersbeestjes.
Een paar dagen ging dit door.
Die dinsdag, wat Henkdag in Spinnen- en Lieveheersbeestjesland heet, was het tijd voor de maandelijkse verkiezingen.
De spin met de meeste stemmen van de spinnen en lieveheersbeestjes zou koning van het land en het lieveheersbeestje met de meeste stemmen de koningin.
Je kan vast al raden wie koning werd van het land, Leo.
Maar de meeste lieveheersbeestjes waren al vermoord door Leo en zijn spinnen. Slechts een enkeling had de aanslagen overleefd. Daarom was het niet moeilijk een koningin te kiezen. Het lieveheersbeestje Jeannie werd gekozen tot koningin. Jeannie was een heel lief, klein, schattig lieveheersbeestmeisje.
Leo en Jeannie moesten op het podium komen om te worden gekroond. Leo had Jeannie nog nooit gezien. Leo wist ook nog niet dat Jeannie een lieveheersbeestje was.
Leo stond op het podim. Waar was die koningin nou?
Stom kreng, dacht Leo.
Maar daar kwam ze, in een krans van licht, met mooie engelenmuziek, Jeannie.
Leo keek zijn ogen uit, zo mooi, zo lief. Hij had nooit gedacht dat lieveheersbeestjes zo mooi konden zijn. Leo’s ogen veranderden in hartjes, het leek alsof hij kon vliegen. Cupido had hem geraakt.
Verblind door liefde rende Leo op Jeannie af. Maar arme Jeannie dacht dat hij haar wilde aanvallen. Ze pakte haar bijl en hakte het hoofd van Leo af.
Het einde van zijn tirannie. Het einde van de haat tussen de spinnen en de lieveheersbeestjes.
Vrede was terug op aard. De bloemen begonnen te bloeien, de bomen werden groen.
De rust keerde terug.
Spinnen en lieveheersbeestjes leefden weer in harmonie, hand in hand.
En ze leefden nog lang en gelukkig.

The End

Dit gedicht vind ik mooi :)



La Belle Dame Sans Merci

"O what can ail thee, night-at-arms,
Alone and palely loitering?
The sedge has wither'd from the lake,
And no birds sing.

"O what can ail thee, knight-at-arms,
So haggard and so woe-begone?
The squirrel's granary is full,
And the harvest's done.

"I see a lily on thy brow
With anguish moist and fever dew;
And on thy cheek a fading rose
Fast withereth too."

"I met a lady in the meads,
Full beautiful––– a faery's child,
Her hair was long, her foot was light,
And her eyes were wild.

"I made a garland for her head,
And bracelets too, and fragrant zone;
She look'd at me as she did love,
And made sweet moan.

"I set her on my pacing steed
And nothing else saw all day long,
For sideways would she lean,
and sing A Faery's Song.

"She found me roots of relish sweet,
And honey wild and manna dew,
And sure in language strange she said,
"I love thee true!"

"She took me to elfin grot,
And there she wept and sigh'd full sore;
And there I shut her wild, wild eyes,
With kisses four.

"And there she lulléd me to asleep,
And there I dream'd––– Ah! Woe betide!
The latest dream I ever dream'd
On the cold hill side.

"I saw pale kings and princes too,
Pale warriors, death-pale were they all;
Who cried–––"La Belle Dame sans Merci
Hath thee in thrall!"

"I saw their starved lips in the gloam
With horrid warning gapéd wide,
And I awoke and found me here
On the cold hill's side.
And this is why I sojourn here
Alone and palely loitering,
Through the sedge has wither'd from the lake,
And no birds sing."


-John Keats