CU2

leden:
483.076
online:
92

jij hier?Spotlight

thumbnail
AN1TA

Inloggen

vergeten?

jouw bericht hier?
berichten niet geladen

Info

nickname
Roodkapje1961
CU2'er sinds
22:31 7-8-2002
ik ben nu
offline
laatst gewijzigd
13:14 17-10-2004
karma
0
laatst actief
13:14 17-10-2004
vriendjes
4
geslacht
vrouw

Forum

Fotoalbum

RSS

Dit album bevat nog geen plaatjes.

Details

naam
Roodkapje1961
woonplaats
Groningen
provincie
Groningen
geaardheid
hetero

Profiel








"Mijn verhaal"
Tja, deze plaatjes staan hier dus niet voor niets, ook ik heb hier mee te maken.
Waarom ik hiermee op CU2 ga staan? Om verschillende redenen.
Ten eerste om iedereen, maar met name de hetero's, te waarschuwen dat het dus echt iedereen kan overkomen, al denk je dat je niet tot een "risicogroep" behoort.
Aids is vaak dichterbij dan je denkt!
Ten tweede om te proberen, door een stukje openheid te geven, enig taboe of vooroordelen weg te nemen, die toch nog zo links en rechts schijnen te bestaan.
Ten derde om te laten zien, dat een hiv-patiënt ook maar een gewoon mens is, vandaar ook de 100-vragen-lijst na mijn verhaal.
Al is het moeilijk onder woorden te brengen, ik zal proberen een indruk te geven wat er met je gebeurt, als je te horen krijgt dat je seropositief bent.
"De test"
Sinds begin 1995 liep ik al met het idee rond om mij eens te laten testen op hiv, doordat er in die tijd een vrij fanantieke vrij-veilig-campagne aan de gang was.
Daardoor ging ik beseffen dat ik toch ooit wel eens risico had gelopen, ik had "het" dus ooit wel eens zonder condoom gedaan en wou graag zeker weten dat ik niet besmet was geraakt.
Eind augustus 1995 heb ik mij dus anoniem laten testen bij de Rutgersstichting; anoniem, omdat ik dacht dat ik toch niet besmet zou zijn en zou de huisarts er in ieder geval niet vanaf hoeven weten.
Twee weken na de test ging ik de uitslag halen en heb voor alle zekerheid mijn beste vriendin meegenomen.
Dat was achteraf maar goed ook, want ik werd nog voor het spreekuur naar binnen geroepen en ik had mijn k... nog niet eens in de stoel, of de arts zei: "de uitslag is niet goed".
Wat er op dat moment door je heengaat kan iemand die het zelf niet heeft meegemaakt, volgens mij niet begrijpen.
Zelf kan ik het alleen maar omschrijven als schrik, ongeloof, angst, paniek, alles door elkaar, maar vooral: kwaadheid, ook op mezelf, omdat ik ooit zo naief was geweest om te denken dat ik niet tot een risicogroep zou behoren: ik ben geen homofiel, ik heb nog nooit drugs gebruikt èn ik ben monogaam; dat ik het niet kon krijgen, was dus een hele grote misvatting.
Ik heb er echt geen potje van gemaakt, ben echt niet met Jan en Alleman het bed ingedoken, maar blijkbaar is een enkele keer zonder condoom al voldoende om besmet te raken.
Halverwege het gesprek met de arts heb ik mijn vriendin erbij geroepen die in de wachtkamer zat, want het ging bij mij het ene oor in en het andere oor uit.
Zij kreeg te horen, dat ze mij de eerste 24 uur niet alleen mocht laten en dus gingen we naar mijn huis om wat kleren op te halen.
Daar gekomen, bleek een hele goede vriend van mij uit Den Haag bij mij thuis te zitten, hij is toen 's nachts bij mij gebleven, de vriendin ging weer naar huis.
"Seropositief, wat nu?"
De morgen na de uitslag ben ik "gewoon" weer aan het werk gegaan, op de "automatische piloot" zullen we maar zeggen, tenminste, zo voelde ik mij.
Voordat ik wist dat ik seropositief ben, heb ik ooit wel eens gezegd: als ik ooit te horen krijg dat ik een of andere ongeneeslijke ziekte heb, dan maak ik er gelijk een eind aan, want dat kan ik niet aan.
En nadat ik de uitslag van de Rutgersstichting had gekregen reageerde ik eigenlijk precies het tegenovergestelde, alhoewel ik eerlijk toe moet geven dat ik niet graag terug denk aan de eerste paar weken, vooral omdat een week na de uitslag mijn broer ook nog ging trouwen en ik het tot die tijd voor de familie geheim wou houden.
Ik had maar één ding in mijn hoofd die eerste week: als ze maar niets merken, als ze maar niets merken, omdat ik die bruiloft niet wou bederven.
Vraag me niet hoe, maar het is me gelukt, mede dankzij mijn vriendin, waar ik na die eerste nacht 1,5 week gelogeerd heb.
Na die eerste paar weken ben ik mij gaan bedenken dat ik kon kiezen uit twee dingen: of ik kon zielig gaan doen, in de put gaan zitten en vreselijk depressief worden, òf ik kon er van maken wat er van te maken valt en van het leven genieten.
En als je het zo bekijkt, lijkt mij de keuze niet zo moeilijk denk ik, alhoewel ik eerlijk toe moet geven dat het niet altijd gemakkelijk is om zo te denken.
Een paar weken na de eerste uitslag heb ik mijn ex-partners ingelicht d.m.v. een anonieme brief, omdat ik op dat moment nog geen rechtstreekse confrontatie aankon, ik denk dat ik gewoon bang was voor de reacties.
Ondertussen ben ik doorgestuurd naar de infectiepoli van het A.Z.G., waar ik de uitslag nog eens bevestigd kreeg en waar enkele vervolgonderzoeken plaats vonden.
Ruim een jaar later waren mijn uitslagen dusdanig, dat ik aan de pillen "moest" beginnen; moest tussen aanhalingstekens, want ik ben natuurlijk uiteindelijk zelf degene die beslist.
Die cocktail-therapie sloeg gelukkig goed aan, mijn weerstand ging een stuk omhoog en mijn hoeveelheid virus was in het bloed niet meer aantoonbaar.
Even voor de duidelijkheid: dit wil niet zeggen dat het weg was, het virus schijnt zich overal in het lichaam te verstoppen, maar is dan alleen in het bloed zo minimaal aanwezig, dat het daar niet meer aantoonbaar is.
"Aan wie vertel ik het?"
In het begin heb ik het alleen aan mijn beste vrienden verteld en aan mijn ouders, wat het moeilijkste was tot nu toe.
Mijn ouders hebben het op hun beurt aan mijn broer en schoonzus verteld (toen ze terug kwamen van huwelijksreis) en later ook aan wat familie en vrienden.
Hier had ik in het begin heel erg moeite mee, omdat ik degene wou zijn die bepaalde wie het wel en wie het niet weet, maar nu begrijp ik, dat mijn ouders hun "ei" natuurlijk ook kwijt moesten.
Na een maand of twee heb ik het de leiding op mijn werk verteld omdat ik graag een stukje begrip wilde en medewerking als ik weer eens naar het ziekenhuis zou moeten.
Omdat ik last kreeg van erge vermoeidheid en het mij eigenlijk teveel werd om volledig te werken, heb ik een afspraak met de bedrijfsarts gemaakt en ben ik per 1 april 1996 75% gaan werken.
Om geroddel onder mijn kollega's te voorkomen heb ik toen ook de rest van mijn kollega's ingelicht d.m.v. een brief en een folder.
Dat was voor mijn gevoel een hele grote gok, maar gelukkig heb ik niets anders dan fijne en begripvolle reakties gehad.
De hele avond telefoontjes en de volgende dag, toen ik met knikkende knietjes weer naar mijn werk toeging, ben ik niet aan werken toegekomen.
De een na de ander kwam naar me toe, op een paar na die even niet wisten hoe ze moesten reageren, maar dat kwam later wel.
Nu, zo'n 7 jaar na de uitslag, weet zo'n beetje iedereen in mijn omgeving wat er met mij aan hand is; dit voelt aan de ene kant een beetje benauwd, je komt natuurlijk nooit meer van het "image" van die hiv-patiënt af.
Aan de andere kant is het gewoon ontzettend fijn, je hoeft nooit een smoesje te verzinnen, of wat dan ook, ze weten ervan, en dat maakt het voor mij een stuk minder moeilijk.
"Hoe gaat het nu met mij?"
Bijna twee jaar geleden was ik die altijd en eeuwige vermoeidheid zo moe, dat ik van pillen gewisseld ben om te kijken of die vermoeidheid nu van de pillen kwam of van de hiv zelf.
Van die nieuwe pillen kreeg ik een heftige leverontsteking als bijwerking, een week doodziek geweest, daarna nog een paar weken bijkomen.
Noodgedwongen moest ik toen stoppen met alle medicatie, toen de leverontsteking eenmaal over was, waren de uitslagen dusdanig goed, dat de internist zei: laat het maar even zo.
Ondertussen had ik ook dusdanig last van die vermoeidheid, dat ik zelfs 16 uur per week (4 x 4) niet meer consequent vol kon houden.
Ik ben nog even weer aan het werk geweest, maar ben na een paar maanden per april vorig jaar (2001 dus) in de wao terecht gekomen.
In de loop van vorig jaar begon ik mij toch wel erg nutteloos te voelen en sinds januari dit jaar ben ik 2 middagen per week (2 uur per keer) vrijwilligerswerk gaan doen in een bejaardenhuis, erg leuk om te doen!
Intussen zijn mijn uitslagen weer dusdanig, dat ik toch weer ga beginnen met medicijnen (weerstand te laag, hoeveelheid virus in het bloed weer stijgend), maar ik ga wel eerst lekker op vakantie, daarna zie ik wel weer!
Mentaal gaat het ook best goed eigenlijk, op af en toe een dipje na, maar dat lijkt me niet meer dan normaal denk ik; dankzij mijn optimistische karakter kom ik daar altijd vrij snel weer overheen; even lekker uithuilen en weer met frisse moed verder.
Ik ben mij ervan bewust dat mijn verhaal misschien vrij positief klinkt, maar ik denk ook dat dit waarschijnlijk een heel ander verhaal gaat worden op het moment dat ik echt ziek zal worden.
Ik ben mij er ook van bewust dat ik enorme mazzel heb gehad met alle fijne reakties in mijn omgeving, want ik weet van lotgenoten dat het ook héél anders kan.
Voorlopig ben ik nog steeds heel blij dat mijn omgeving het in ieder geval goed heeft opgevat en blijf ik hopen dat hiv en aids in de toekomst voor iedereen gemakkelijker bespreekbaar wordt en natuurlijk hoop ik net als iedereen dat "het" medicijn niet lang meer op zich laat wachten.
"Even voor de duidelijkheid: er is nog steeds geen geneesmiddel tegen aids!"
Alle medicijnen die er op dit moment zijn, rèmmen het hele proces, ze genezen niet!
"Tot slot nog even dit:"
Wees alstjeblieft niet zo naief als ik door te denken dat het jou niet kan overkomen omdat je volgens jou niet tot een "risicogroep" behoort; èelke keer als je zonder condoom vrijt, loop je risico, al gebeurt het maar één keer, die ene keer kan al teveel zijn.
"Update 17 oktober 2004:"
Omdat mijn virus weer aantoonbaar werd en mijn weerstand daalde, ben ik sinds ongeveer een half jaar weer hiv-remmers aan het slikken.
Behalve het wat zwaarder worden, heb ik niet of nauwelijks last van de bijwerkingen en ben ik alweer helemaal gewend aan het slikken.
In het begin voelde ik mij even weer echt "patiënt", net als de eerste keer dat ik moest beginnen, maar ondertussen ben ik alweer zo gewend, dat het een automatisme is geworden.
De laatste uitslagen waren goed, mijn virus is zo miniem aanwezig, dat het bijna onaantoonbaar in mijn bloed is, en mijn weerstand is gestegen van 250 naar 310 afweercellen per kubieke milliliter bloed.
Nu zeggen cijfertjes natuurlijk niet alles, maar aangezien ik ook nog lekker in mijn vel zit, gaan we vol goede moed: gewoon door!









"Geluk"

Geluk is als een zonnestraal,
de glimlach van het leven.
Het spreekt een wonderlijke taal,
het duurt misschien maar even.
Pas als het licht verdwenen is,
en opgaat in de duisternis,
beseft de mens na tijden pas,
hoe wensloos hij gelukkig was.



  • Naam:

    • Karin
  • Nickname:

    • Roodkapje1961
  • Woonplaats:

    • Groningen
  • Geboortedatum:

    • 22-02-1961
  • Lengte:

    • 1.67 m
  • Kleur ogen:

    • blauw
  • Schoenmaat:

    • 38
  • School/werk:

    • vrijwilligerswerk in bejaardenhuis
  • Rook je:

    • nee!!!
  • Hobby's:

    • een goed boek (thriller), een goede film (bioskoopje), lekker (uit) eten, mijn hond
  • Broers/zussen:

    • 1 broer(tje)
  • Heb je verkering/een relatie:

    • nee
  • Piercing:

    • nee, alstjeblief niet!
  • Tattoo:

    • 2 kleintjes
  • Vakantieland:

    • Nederland
  • Is er iemand die je niet zal terugschrijven:

    • ja, mijn ex-schoonmoeder
  • Leukste persoon die je dit jaar hebt leren kennen:

    • moet ik nog tegenkomen
  • Persoon die je dit jaar liever niet had leren kennen:

    • de eigenaar van de hond die mijn hond heeft aangevallen
  • Wie zou je graag ontmoeten:

    • mijn nieuwe liefde
  • Wie bewonder je enorm:

    • niemand in het bijzonder
  • Meest sexy personen:

    • Tom Hanks, Xander de Buisonjé (of zoiets) en nog een paar
  • Favoriete slaapkledij:

    • big shirt
  • Favoriete auto:

    • op dit moment mijn Ford Fiësta
  • Favoriete film:

    • een goede thriller
  • Favoriete muziek:

    • van alles, behalve zwaar klassiek, house (en aanverwanten), en hardrock
  • Favoriete stad:

    • Parijs
  • Favoriete knuffel:

    • Jari, mijn hondje.......
  • Favoriete geurtje:

    • Kenzo, Paris, Roma, Sunflowers
  • Favoriete week/maandblad:

    • de tv-gids?
  • Favoriete geluid:

    • het gesnurk van Jari
  • Favoriete TV-series:

    • ATWT, The Bold, GTST (erg hè?)
  • Favoriete schrijver:

    • Dat zijn er twee: Nicci French
  • Favoriete troetelnaam:

    • Alstjeblieft niet!
  • Wat staat er op je mouse pad:

    • Niets
  • Wat ligt er onder je bed:

    • Stof.....
  • Lievelingskleur:

    • blauw
  • Lievelingslied allertijden:

    • Nikita van Elton John
  • Lievelingslied op dit moment:

    • Dat zijn er zoveel
  • Lievelingseten:

    • Indisch
  • Lievelingsvak op school:

    • Zullen we het daar maar niet over hebben?
  • Lievelingsdrank:

    • cola
  • Lievelingscijfer:

    • het winnende getal
  • Wat vind je het mooist aan jezelf:

    • Tja, als ik dan 1 ding moet noemen: mijn ogen misschien?
  • Welke deodorant gebruik je:

    • Nivea Sensitive
  • Welke schoenen draag je het liefst:

    • Lekker zittende, sportieve schoenen, bijv. Panama Jack's
  • Hoe laat ga je slapen doordeweeks:

    • Als ik niet op de bank in slaap val, om een uur of 0.30 uur
  • Welk woord of welke zin gebruik je vaak:

    • Geen idee, zou ik een ander moeten vragen
  • Het meest romantische wat je ooit is overkomen:

    • een huwelijksaanzoek.....
  • Het meest beschamende moment van je leven:

    • Moet dat? Vooruit dan maar: net ('s nachts) liggen vrijen op het strand in Spanje, komt er een agent langs.....
  • Ben je een buiten persoon of binnen persoon?:

    • allebei
  • Wat doe je in het weekend:

    • niet zoveel, doe in de week eigenlijk meer
  • Welk vak doe/deed je niet graag op school:

    • aardrijkskunde en geschiedenis
  • Je Ontbijt:

    • kan van alles zijn, heb ooit eens met chili ontbeten.....
  • Wat eet je absoluut niet graag:

    • rabarber, tuinbonen en hondenvoer
  • Huisdieren:

    • een hond (Jari) een Engelse Staffordshire Terriër
  • Lachen of dromen:

    • Allebei; heb een groot gevoel voor humor, maar mag ook graag dromen over .....?
  • Serieus of grappig:

    • Ik kan héél serieus zijn, maar kan ook héle schunnige moppen vertellen.....
  • Snel of traag:

    • Ligt eraan waar ik naar toe moet
  • Alleenstaand of relatie:

    • Alleenstaand
  • Simpel of ingewikkeld:

    • Ergens er tussenin?
  • Cremeren of begraven:

    • Ik wil niet door de maden worden opgegeten, cremeren dus.
  • Sex of alcohol:

    • Een beetje van het tweede en een beetje meer van het eerste
  • Lang opblijven of vroeg naar bed:

    • Ligt eraan of er iemand bij me is
  • Licht of donker?:

    • Waar en wanneer?
  • Spreken of zwijgen:

    • Spreken!
  • Grote of kleine vrouwen/mannen:

    • Letterlijk of figuurlijk?
  • Krant of weekblad:

    • Geen van beiden
  • Knuffel of een kus:

    • Allebei
  • Gelukkig of triestig:

    • Vaak gelukkig, heel soms een beetje triestig
  • Leven of dood:

    • Nu nog springlevend, maar voor hoe lang?
  • Fuif of discotheek:

    • Geen van beiden, ga liever uit eten, bioskoopje, napraten in een bruin kroegje
  • Links of rechts:

    • Gaat dit over politiek? Zo niet, rechtshandig dus.
  • Saus erop of ernaast?:

    • Er door
  • Bruin of blond:

    • Bruin
  • Wat zou je vragen als je "God" een vraag mocht stellen:

    • Een geneesmiddel voor Aids en nergens geen oorlog meer
  • Geloof je in reincarnatie:

    • Nog niet
  • Bestaan buitenaardse wezens:

    • Ben er nog geen tegengekomen
  • Wat zullen je laatste woorden zijn voor je sterft:

    • Als je me nou vroeg naar m'n laatste avondmaal: frikandel speciaal!
  • Bestaat de ware:

    • Ik dacht twee keer dat ik hem tegengekomen was, maar nee.........
  • Hoeveel kinderen wil je:

    • geen
  • Waar kan je niet tegen:

    • arrogantie, oneerlijkheid, onrecht, dierenleed
  • Het beste gevoel ter wereld:

    • Mijn 40e verjaardag: ineens een kroeg ingeduwd worden, waar al mijn familie en vrienden waren: surprise!
  • Het slechtste gevoel ter wereld:

    • te horen krijgen dat je seropositief bent.....
  • Waar ben je bang voor:

    • spinnen, slangen, en de manier waarop ik dood zal gaan, maar daar denk ik liever nog niet over na
  • Word je soms emotioneel:

    • mijn hond is laatst geopereerd, ziek dat 'ie was, daar kan ik dus ècht niet tegen.....
  • Huil je tijdens films:

    • soms, maar dan moet het wel een héle goede zijn
  • Droombezigheid als je ouder bent:

    • ik denk niet zo ver in de toekomst
  • Geef een van je vele goede voornemens voor het jaar:

    • een begin maken met mijn huis te verven
  • Wat was je eerste gedacht toen je vanmorgen opstond:

    • zal ik er nu uitgaan of nog even blijven liggen? Kan altijd moeilijk op gang komen
  • Als welk dier zou je terug willen keren?:

    • als vogel?
  • Wat is het mooiste aan het lichaam van een vrouw/man:

    • de ogen, uitstraling
  • Origineelste plek om iemand ten huwelijk te vragen:

    • bovenop de Martinitoren of via de omroepinstallatie van V&D?
  • Gekste plek waar je "het" ooit gedaan hebt:

    • daar moet ik eens goed over nadenken.....
  • Plek waar je het nog wel eens zou willen doen:

    • ergens in de buitenlucht waar je nèt niet betrapt gaat worden
  • Wat vind je van cu2:

    • Vraag me dat over een paar maand maar eens weer
  • Wat mis je nog aan cu2:

    • zie vorige vraag</fon

CU2ter - Wat doe je nu?


Vriendjes

© 2000-2012 Sensi Media BV